Dip

beni ipten çekip almak düşer sana

apansız/bir zemheri akşamı

seninle ölüm arasında

çıkmazdayım

bir yol,bir vagon ve kömür

yalnızlığı mırıldanıyor bana

duymazdayım

duyarsam yalnızlığımdan utanırım

her an saat dört

dört kez dönüyorum uçurumdan

dört kez ölüyorum

hepimiz biliyoruz

dört insan

dört omuz

ölümü keşfediyoruz

orada yaşamak güzel

önce saçları ıslanıyor insanın

sonraki her şey yalan

aşk yalan

yağmur,nisan falan

hepsi puff...

zemheri duman

yer ile yeksân

ayrılmalısın ondan

ayrılmalıyım senden

güneşi unutmalıyım avuçlarında

beni unutmalısın

onu da

her şey gibi

gözümün tuzunu da

avuçlarımı da

unutmalısın

çünkü sen denizsin

denizin en dibisin

ayrık dalgalar gibisin

bütün ayrılıklar gibisin

ben giderim

toprak ıslaktır aldanırım

belki gözlerini bulur

orada uyur kalırım

uyanırsam insanlığımdan utanırım