Dön Sende!
meçhule giden bir yolcunun
son kez geriye dönüp
gözleriyle savurduğu hüzünde
çöreklenip oturdun içime.
savaş sonrası ıssızlık şimdi bana kalan.
birde,
tarihe kazınmış hangi savaş olmalı diye düşündüğüm abuk zamanlar.
düşünücek mantıklı hiçbirşeyim yok buaralar
deli gibi okuduğum,
kendimi kaybettiğim kitaplarım bile,
can sıkıcı mızrağıyla dikilir tepemde.
kaçıp kaçıp eteklerine sığındığım
Yalnızlık!
şimdi kıyılarına kendimi bıraktığım,
azgın bir dalgada boğazıma dayanır.
pencere kenarında şafağı arasam
tokat gibi yüzüme kapanır.
adım adım
elime yüzüme bulaşır.
bir şarkı kopar dudaklarımdan
avaz avaz
ortalık yangın yeri
biraz hayat bulsam
bakıyorum da
ay yok bugün.
kimbilir şimdi hangi gönüllerde
sahnede kıvrak beli?
bir semazenin ayak bastığı yerleri raksıyla terkedişinde buluyorum
bu aralar kendimi.
bu gidiş hiç hayır değil biliyorum
ama bilmiyorum ki,
dünya mı dönüyor
yoksa
ben mi?