Dört Mum ( Anonim Öykü )

Tarafımdan şiirleştirilmiştir.Saygıyla sunulur.

....................................................................................................................

Karanlık bir oda, dört mumla aydınlanıyor,

Fısıltılarla geçer, yaptıkları konuşma.

Dördüde yaşam için, heyecanla yanıyor,

Şikâyet ile başlar, birbirine danışma

........................Birer birer dinleyin,sözü nasıl sürdürür.

Birinci mum söz alıp: "Benim adım barış"der.

Huzuru getirmeme,çoğu yardım etmiyor.

Tatlı dilli görünüp,hepsi şarkımı söyler

Ne çare ki dünyada, savaşsız gün bitmiyor.

...............................Enerjim bitti"deyip, ışığını söndürür.

İkinci mum konuşup,"Adıma iman derler.

İnanç veririm amma, yaptırımım kalmadı.

Bir işi yapmak için, hep bana güvenirler

Gurur galip gelince, hiç bir etkim olmadı.

......................................İnançsız fırtınalar, fitilime üfürür."

Üçüncü mum üzgündür,"Dilin pesengi,

Hep beni kullanırlar,uyumlu bir sevgiyim.

Mutlulupun yolunda,aramam soyu rengi

Ne kadar eskisem de, eskitilmez vergiyim.

.................................İşine gelenlerin, hepsi beni sömürür.

Odaya giren çocuk,bu sözleri duyunca,

Sönmelerine ağlar, mumların arkasından.

Büyüklere şöyle der"gidin mumun huyunca

Ruhunuz kurtulacak,korkunuzun yasından."

................................Kurtuluş çaresini, bilge beyin düşünür.

"Ağlama çocuğum" der, dördüncü mum parlayıp,

Benim adım umuttur, bitmeyen bir cevherim,

Fırtınalardan korkan,mumlara da çok ayıp

Üçüne yaşam veren,doğal bir mücevherim."

...............................Sönmeyen ateşini, üçü üstüne kürür.

Çocuk cesaretlenip, bu mumun ateşini,

Kuvvetle kavrayarak, diğer mumları yakar.

Barış,sevgi ve iman, bulmuşlardı eşini

Zayıflayan ışığı,umut düzene sokar.

..............................Elele tutuşarak, dördü sonsuza yürür.

..............1316-------12/ 12/ 2006.......................................