Eftelya

eftelya, öyle sessiz bir yıldızsın ki , uzağa çekilmiş,

gözlerime toplanırken kırlangıçların feryatları

akşamların kasırgasını kopartıyor yüreğim,

unutulmuş bir adres oluyorsun soluduğunda gece yarısını

geçerken tepetaklak düştüğüm bir uçurum oluyor sana duyduğum aşk

çiçeklerin koynundan kopartıldı çoktan

kırıldı baştan başa yanına sokulamadığım bu şehir

bir tutam yanılgıydı belki, her bakışında rüyaya daldığım gözlerin,

avuçları kanlı mevsimler dolaşıyor kıyılarında

yıkık dökük yel değirmenleri gibisin artık

buruştururken yüzünü ay, gecelerden birinde

seni ak saçlı bir limana bırakırken

sevdamı bir türlü söyleyemedim ama

kaçıp gideceğim bir firar gecesiydin

yüreğim kadar solgun

eftelya, en nazenin düşlerin gökyüzüne ağıt olurdu

gül yapraklarıyla saklardım gözyaşlarını meleklerinin

ne umut, ne huzur, ne de mey

insan yalnızlıkta kucaklamalı günü derdin

en küflü duyguların arasında

sakın gramafonda nihavent şarkılar çalmayınız

unutulmuş hazlarında ilk aşklarının

bırakınız hayat kendi anlatsın eftelya'nın hüznünü...