Ekmek Arası

hani sahilde bir köfteci vardı

ızgaradan tüten dumanlar,

adamın nikotin sarısı bıyıklarına tutunur

eski bir florasan masalara göz kırpardı...

ekmek arası muhabbetlerimizde

ayaküstü atıştırırdık sevdamızı...

şimdi,

sensiz hiç acıkmadığım halde

-kimbilir belki de sana acıktığımdan-

yine oraya gidiyorum ben her akşam

dudaklarımda bir sızı!

tıpkı balıkçının istavritin ağzından,

çıkarıp aldığı oltanın acısı gibi...

senle yaşamaya alıştım ya

yokluğuna alıştıramıyorum kendimi

artık muhabbet yerine

acı bir sensizlik ısmarlıyorum ekmek arası

kaderime yalnızlık biçilmişse,

utanırım sevdadan!

saklarım yüreğimde canlanan anıları

hani bazen,

hiç tanımadığın bir sarhoştan,

usulca dinlersin ya en olmadık palavraları

şimdi aynen öyle işte

beraberken keyifle dinlediğimiz,

ağustos böceklerinin tiz çığlıkları...

aklımı kaçırtan bu orkestranın eşliğinde,

bir sahil akşamının neminde çitiliyorum yalnızlığımı

ve gidişinle parçalanan yüreğime,

yenilerini dikiyorum söküp eski yamalarımı...