Ellerinden Öperim

Kırk gün dayanabildin...

Kırk gün dayanabildim

Günlerdir toprak gibi sancıyordu yüreğim

On dört bin yılına bedel pervaneliğin...

Etme dedim

Kaçtım elinden kalemimin

Kaçtım bulutlarından göğün

Senden sonra geldiler hep

Fırtınası da senden sonra

Bir sert poyraz ki sorma

Sen görmedin

Gönül de dinlemedi

Yarıldı içten içe

Yine gam yine tuz...

Bekledik günlerce

Beter bir derdin müsebbibi elinden

Başucun yangın yeriydi

Kulağım sesinde

Öyle bir ateş ki tahammülü yok

Bacasız

Dumanı ciğerlerimde

Öğrendik

Yumruklayarak çivi üstünde çivi çakmayı göğsümüze...

Açarak gözlerini

Şu deryaları aşıp geleydin

Kadıköy rıhtımında

Marmara ile

Tespih tanesi

Firuze mavisi yağmur

Bir de demli çay

Kucaklaşsaydık şöyle...

Elemini bile bile koynundaki sızının

'Sabırtaşı' mıydı yüreğin

'Baba kurban'

'Ben kurban'

Gördüm yanındaydım

Köyüne özleminden

Biraz derdinden

Biraz da kederinden

'Erir içim usul usul kan gider'

Şimdi bu ömür sensiz nasıl geçer...

Korkuyorum

Şu illet

Seher vakti

Şiddetli hasret nöbetlerinden...

Bugün bayram babacığım...

Ne olursun

Gir düşüme de öpeyim ellerinden...