Elveda
odamda açık ağız bir sessizlik
saldırmaya ramak aranıyor yalnızlığa
top yekun kalktım yaşamaktan
ardımda siyah bir gölge
oda beni sana getirmez ki
tiryakisiyim ayın yıldızın
olur olmaz nedenlerle kaçıyorum
gecenin bilmem kaçına
ordusunu sual edip anıların
tek, tek asıyorum sabaha kadar
göz yaşlarımı kirpiklerime
rahatım burada
yalnızlığım burada
gökkuşağı parmaklarını patlatırken
gök yüzüne
renklerden bozuyorum suskunluğumu
aşkla kibir karışınca
mavi olmuyor
bulutlar çarpışıyor başımın üstünde
kan revan içinde sokaklar
yıldırımlar sığınıyor paratonerlere
bense açmışım avuçlarımı avazınca
göz yaşlarıma toprak biriktiriyorum
her yağmur beni çağrıştırsın sana
bir gitme koparamadım
içimin bozgunundan
yağmalandıkça aklımda sevgi odası
gerilip açılınca ruhumun teni
ve kapısını açık bulunca öfke kalbimin
imdat frenine tutunup dünyanın
ilk güneş doğmasında
çıkarıyorum içimden son umudu
son sigaramın dumanında
koca bir elveda beyazı