Elveda

Sabahın ıssızlığında aradım benliğimi

Uzaklardan baktım mavi ummana

Parıl parıl gelen dalgalara yazdım ruhsuzluğumu

Geçip giden günlerimi aradım kıyıya vuran her asi dalgada

Merdivenlerini tek tek çıktığım

Köprünün orta yerinden seslendim hayata

Ya gel bir umutla ya bırak beni diye.

Genç bir bedene ihtiyar bir ruh giydirdim

Sustum çaresizce anlattım derdimi sessizliğime

Yüksekten baktım bu defa denize ,

Kumsalına gömdüğüm anılarıma inat.

Bir inci gibi bıraktığım umudumu aradım balıkçının oltasında

Denizin mavisiyle karıştı göğün rengi

Mavilerin içinde aradım karanlık ruhumu .

Bir anlık heveslerin acizleri ayaklarımın altından geçti

Küçük bir eli tutmuş bir sevgi eli tam ardımda

Kavuşamayan aşıkların acı çığlıkları çınladı kulağımda.

Sabahın erken saatlerinde sabahın uyanmasına beş kala

Sabah ile gecenin vedasını dinledim.

Daha bir sustum daha bir küstüm hayata.

Aradığım benliğimi gömdüm kuru toprağa.

Şimdi susma vakti her şey kendi diliyle konuşsun

Deniz gökle aşkını yaşasın

Gece sabahını kovalasın

Daha bir sarılsın ot toprağa

Yağmurla güneş inatlaşasın

Asık yüzüm seyre dalsın masum yarınları

Umudumu unuttuğum yerde bırakıp gidiyorum

Elveda sustuğum günlerim

Elveda yaşayamadığım hayatım

Ve son elveda hazan ı bekleyen gözlerim...