Enkaz Altında Ölüm Kokusu İle
Yüreğimde vuku bulan depremlerin
Artçıları hissediliyor beynimde
Enkaz altında kalmış kalbim
Ağır ağır tükenmekte
Akan gözyaşlarım
Yağmur damlaları gibi düşmekte
Gök gürlemesini andırır
Boğazımı düğümleyen hıçkırıklarım
Göğsümün üstünde bir beton parçası
Soğuk nefesimi kesmekte
Korkuyorum,
Ümit vermeyen karanlıktan
Bedenimi zayıflatan soğuktan
Ama en kötüsü ondan
O tiksindirici kokudan
O alışılagelmişin dışındaki kokudan
Enkaz yığınlarının arasını kaplamış
Tüyleri diken diken eden ölüm kokusundan
Düşünmeden edemiyorum
Kardeşlerimi, annemi, babamı
Ve dahi komşularımı
Kim bilir ne haldeler
Bunu düşününce dışarı çıkmak istiyorum
Ama sonra vazgeçiyorum
Duyacaklarımdan korkuyorum
Anlarsınız ya
O kokunun kaynağından!
Ümidimi yitiriyorum
Teslim oluyorum karanlığa
Ruhuma acı veren kokuya teslim oluyorum
Ölümü bekliyorum
Bekliyorum karanlığın beni alıp götürmesini
Ama bir şeyler oluyor aniden
Birileri sessizliği delip geçiyor
"Sesimi duyan var mı?" diye
"Buradayım" diye bağırmak geçiyor içimden
Ama yapamıyorum
Dilim dönmüyor bir türlü
Çaresizce bekliyorum
Ama bir fark var bu sefer
Beklediğim ölüm değil
Beklediğim korku değil
Beklediğim yeniden başlangıç
Gözlerim güneşe kavuşacak
Bedenim ısınmaya başlayacak
Hepsi çok güzel
Tek gerekense bir el
Beton parçalarını yarıp geçen
Yara bere içinde kalmış tozlu bir el
Elimden tutup beni özgürlüğe kavuşturacak
Benimle yıldızları seyredip
Hayaller kuracak
Evet, bu el ki beni karanlıktan koruyacak olan
Adım adım bana yaklaşıyor
Seslerini duyuyorum
İsimsiz kahramanlarımı duyuyorum
Alkış sesleri geliyor
Tekbir getiren bir kalabalığın sesi
Ama neredeler?
Neden göremiyorum onları?
Acaba kör mü oldum; diye düşünüyorum
Düşününce kendimi boşlukta buluyorum
Boşluğa düşünce de kayboluyorum
Kaybolduğumu anladığımda
O koku geliyor burnuma
İşte o zaman gerçekten anlıyorum
O kokunun bir parçası olduğumu..!