Eşiğinde

Bir ses var içimde,

adı konmamış bir ürperti.

Ne senin ne benim—

ikimizin arasında unutulmuş

bir kelimenin gölgesi sanki.

Biri var;

adımlarını duymuyorum,

yüzünü tam seçemiyorum,

ama yokluğu bile yer açıyor içimde

sözünü etmediğim bir sızıya.

Gecenin kenarında duran bir fener gibi

yavaşça yanıyor içimdeki ihtimal.

Ne yakın,

ne uzak…

Sanki dokunsam dağılacak,

çekilsem solacak bir şey.

Kalbim,

adını bilmediğim bir çağrının

ritmine alışıyor günbegün.

Belki bir bakışın suskunluğudur bu,

belki bir sesin titrek gölgesi.

Ben sadece şunu biliyorum:

Bir eşiğin üzerinde duruyor kalbim;

geçemediğim, geri dönemediğim.

Aşka benzer,

yalnızlığa benzer,

ama ikisine de sığmayan

garip bir sıcaklık.

Ve belki de en çok—

hiç kimseye söyleyemediğim

o küçük sırda saklı bu hâl:

Kalbim,

başka bir kalbin gölgesine alışıyor.