Eski Öykü

çağır

allar yeşiller morlar

bitmeyen sonlar çağıdır

çağır yalnızlığı uykuya

hayat bir karadul

bir örümcek ağıdır

bir son ver bu öyküye

bir gece kalk

kendinden uyanıp

çık kadının içinden uyandırmadan

nen varsa nen varsa unut

nen varsa sevdalanmak üstüne

düşün insan

san mavi

sanki ömür boyu yeşil ömür

düşün her kötü günün ertesi

bir sessizlik uluyor

uluorta küfrediyor gece

söylenmedik söz bırak

bırak dudakları öpen adamlar söylesin dudaklara o sözü

yine haksızlığını al koynuna

hani bir gece sevişmişmiştiniz

unut

çağır

allar yeşiller morlar

bitmeyen sonlar bunlar

çağır yalnızlığı uykuya

çağıdır hayat bir karadul

bir örümcek ağıdır

bir son ver bu öyküye