Fecr-i Yâr

Şeb-i firkatte gönül, zifir-i hicrân ile dûçâr

Sînesi kül kesilir, her nefesi bir mezâr

Bir hayâl doğdu ansız, gecenin bağrından ince

Sanki rahmetti o an, çölde serâb değil, pınar

Geldi, ey cân, o cemâlinle karanlık yarıldı

Gece secdeye vardı, sustu bütün inkisâr

Aldım ellerime ben, çehre-i pâkîzini âh

Titredi rûhum o dem, durdu zaman, sustu efkâr

Ne ölüm vardı o an, ne de toprağın hükmü

Sanki takdir bozulur, yazgı olur târümâr

“Çocuklar?” dedin, ey nûr, sesi rahmet gibi yumuşak

Bir bahar rüzgârıydı, değdi geçti ruhuma var

“İyiler” dedim ama eksikti sözüm, yarımdı

Çünkü sensiz her iyilik, içinde taşır inkisâr

“Seni çok özledim” dedim, bu dilim değildi aslâ

Kemiğimden kopup gelen, kanlı bir ah ile çağlar

“Biliyorum” dedin, ey sır, bu nasıl bir tesellî

Yara kanar, lâkin üstünde güller açar

Gözlerin bir semâydı, düşsem ebed kaybolurdum

Ama düşmek ne mümkün, uyanmak olurdu mezâr

O an anladım ki aşk, ölümü bile aşarmış

Bir dokunuş yeter imiş, aşılırmış karanlık dağlar

Şeb çözülürken usul, yüzün eridi nûr ile

Bir dua gibi yükseldin, kaldı içimde efkâr

Uyandım… lakin içimde artık zifir yok idi

Bir an olsun seni görmek, ömrüme oldu bahâr

Şimdi her karanlıkta bir iz bırakır o rüya

Bilirim en koyu gece, doğurur elbet fecr-i yâr