Firuze Derken

Mavi bir tınıydı koynumda

Semah eder...

Bir albeni, bir şuh-u eda idi gülşenimde

Etekleri yerleri döver...

Nazenin bir sedaydı akşamın göğsüne yollanan

Sislerde kaybolmuş ufkun gümüş teliydi...

O ki, bir tını!

Bir renkti koskoca evrende...

Bir firuze taşırdım her dem koynumda

Mavi yeşil bir fısıltı, ibrişimden soneler konar dallara.

Bir icazet, bir salınımdır doğanın kucağında.

Sevgili eda, ah şüheda!

Mavi yeşil bir şölendir insanın ruhunda.

Ne baharları zamansız getirir

Ne yağmurları ardına takıp seğirtir...

Ah mana!

Ah makam!

Hisar buselik gülüşler sallanır ortalıkta akşamdan.

Arka sokağı bir bahçeye bakan konaktan çıkmış

Kuyruklu piyanoların fısıltısı iner akşamdan

Yürür sabaha...

Ah aşk!

Hangi sabahları kattın önüne göremedik dümdüz gidişi

Hangi akşamlara sığındın keder yüklerin elinde

İnmeler indi gencin ağır sancı dolu kalbine

Şimdi...

Hangi diyarın bilinmeyen yerindesin

Maviden yeşile dönen renginle salınırsın firuze

Sen, sana kalansın ömrünün ahirinde

Bir takat bir dileksin lalezar denen yerde

Hangi dilde bir aşksın sen firuze?

Işıltılı kolyeler takılır boyunlara

Sen hepsinden hülyalısın...

Öğrendik biz de senden

Firuze, firuze derken.

Kaybolmayan mavi, yeşil bir nakışsın

Sen tenden...