Frezya

sende ben de sustum

bende sen de küstün,

biz bizde bitiyoruz

yitiyoruz birer birer,

şarkımız unutulacak bu gidişle Frezya!

bizden kalan harabede

sessizce çekilmiş köşesine piyanomuz,

bir ayağı kırık

bir yanı yanık

tozlanmış teni,

kırgın duruyor bize en güzel arkadaşımız;

kucağında ağlayan körpe gitar,

boynuna geçirdiğim iple

yalnızlığı olan sahiple

sensizlikten asmış kendini dökük bir duvara

telleri gözyaşı gibi süzülüyor göğsünden aşağı.

görüyor musun?

notalar firar ediyor şarkımızdan

susadıkça susuyoruz

kaçarak siliniyor bizim nakarat...

artık uçurumlara koşan gemsiz bir at sırtındayım ;

umutlarımı terk ettim

takas ettim suskunluğumla sensizliği

meleklere verdim

perilere bağışladım yarınları!...

bırak unutulsun şarkımız;

bende sen

sende ben sustuktan sonra

ne fark eder ki Frezya!