Gece Vardiyası IV/Mektuplar

kenar süsüne kazınmış gizli bir aşk bilmecesi

kelimelerin solgun pırıltılı ışığıyla yansıtıyor gerçeği

umudunu yitirmiş her söz kadar pişmandır zavallı pul

yazılıp çizilen onca şey

önce hece

sonra gece

ve bitmeyecek bir işkence

tütsünün ağır kokusuyla parmakların raksı

devrik cümleler kutsuyor her bir yanımı

oysa ne kadar da yorgunlar ahh bir bilsen

-bilseydin 'elveda' ile başlar mıydın-

sonrası ağır aksak ilerleyen virgülsüz manifesto

bir içsızısı bir yakarış gibi

ağzından dökülmeyen

ama daha mürekkebi kurumamış ihanet damlacıkları

kendi lekesinde doğacak günün sanrısı

araF alfabesi ile yazılmış

arap alfabesi gibi sarmaş dolaş

'sen' diye başlayan paragrafla irkiliyor kaderim

içimde kendi yalnızlığına söven tanrının el yazısıyla

bir gün karşıma çıkartacağı ömrün anısına

geri çekildim saklamadım ki

'sen' diye biten paragrafı bu aşk'ta

ölüm kadar yalnız parmakların

izi var kendi kayıp

süre dolup boşalıyor

sessizliğin rahminde büyüyor ayrılık mektupların

kendi çığlığında okuyor duasını

peşindeyiz bilmediğimiz bir tutsaklığın

ben seni böyle okurken

seni nasıl okur başkaları

serçenin yüreğinde sızlayan ayrılığı hiç hesaplamadan

alıntılar yaparak karaladığın o sararmış yapraklar

içinde sakladığı acının ipliğini çıkarıyor huzura

bir gün kavuşma günlerine de mektup yazacaktır elin

vardiyanı doldurana kadar...

alicengizoyunu

(...söylediklerin ve yazdıkların yan yana düşmüş, bütün çıplaklığıyla birbirlerini görünür hale getirmişler...ve sen buna mektup diyorsun ya, işte ben buna ağlıyorum...)