Gecenin Rengi Eflatun Olur Ruhumda

Gecenin bir vakti

Yıldızlar karanlığı aydınlatırken

Ay bana baktı parlak gözlerle

Ucundan da olsa

Tutunmak istedim

Birazcıkta ısınmak

Uzandım parmak uçlarımdan

Tüm gücümle

Tutamadım, tutunamadım

Çok istesem de başaramadım

Sen geldin aklıma

Tutmak istediğim ellerini hayal ettim

Ayaz vurmuşçasına titredi ellerim

Buz kesti yüreğim

Üşüdüm ilk defa seni anınca

Oysa

Her şeyde ne güzel başlamıştı

Mutluluğun zirvesinde kahkahalar inlerdi

Ve mutluluk sendin sevdiğim

Bana bakan güzel gözlerin

Sıcacık sözlerin, güneş gibi yakardı beni

Kah ağlar kah gülerdik

Ama tek bir gün ayrılık bilmezdik

Şimdi yoksun

Varlığında bile seni arıyorum

Sıcaklığını, sevgini,

Kaybetmiş deli gibiyim

Ne yöne dönsem yüksek duvarlar

Aramızda uçurumlar var artık sevgili

Özlüyorum

Dile gelmiyor kelimeler

Boğazıma takılıyor her hecesi hasretin

Ve sevgim kan ağlıyor bu günlerde

Dayanması zor acılarla savaşıyorum

Yokluğun öyle zor ki

Yorgun düştü hayallerim

Ve ümitlerim gömülüyor umutsuzluğa

Geceleri

İnsan ne çok yalnız kalırmış meğer

Aklında sevdiği, burnunda kokusu

Ve yokluğu başucunda beklerken

Haykırmak ister içten içe acısını

Sessizce

Kendi kendine yaşatmak bu aşkı

Çok zor be sevgili

Susuyorum

Sana dair yağmurlarda ıslanıyorum

Gecenin en karasında

Sırılsıklam hislerim kaybedince rengini

Siyah beyaz bir tabloya dönüyor ruhum

Sen hayatımın rengiydin

Yoksun artık

Avuçlarımın arasında paramparça hayatım

Ve söylenmesi zor isyanlarım dilimin ucunda

İsyanım varlığındaki yokluğuna

İsyanım değişen zamana

İsyanım artık her şeye

İsyanım...

27 Eylül 2013