Gerçek Şairler

Şairler yalnızdır cephaneleri kalemleridir

Kelimeleri ok gibidir duvarı deler geçer

Yüreklerin en kilitli kapısını açar

Bazen kimse duymaz sesini yinede söyler

Hiç bir tahtın gölgesine sığınmazlar

Ama doğruyu söyler bir şehir uyanır

Uykusunda ki taşlar dile gelir kaldırımlar titrer

Bir mısra atar geceye ışıklar saçılır göğe

Kimse sahip çıkmasada o yine yazar

Çünkü susarsa kalpler paslanır

Ve kelimeler olmadan hiç Bir şey doğmaz

Şairler yalnızdır ama yalnızlıkları kalabalıktır içlerinde

Her dizede binlerce kalp çağlar gizlice

Okları boşa gitmez bir gün mutlaka değer kalplere

Yelken açarlar sonsuz maviliklere

Onlarki fırtınada mum yakar rüzgâra inat

Yıkılan köprülerin üstüne şiir kurar

Ve en sessiz çığlığı en gürültülü kılar

Her kaybolan yolcunun pusulasıdır

Duvarlara çarpıp geri dönen umutların sesi

Ve unutulan isimlerin son nefesi.