Gitmek Kolay
gitmek kolay
kalmak değil
hani ellerinin o yüreğimi ürperten dokuntusu
içimde ki boşluk
nasıl da muazzam büyüyor her yürüdüğüm de
yol desem değil zaman hiç
hani mevsimlere rüzgarlarını unutturan nefesin
hani sen güldükçe sevdamı sağır eden yürek vuruşu
nerede şimdi sevmek dedikleri o sonsuz sükun?
gitmek kolay inan
kalmak değil
sensizlik sanki bir bahar beklentisi
susamışlığın ardından bir yağmur irkintisi
acıyla yoğrulan bir yalnızlığın cenderesi
sensizlik
susmanın tenim de ki dayanılmaz ateşi
yıldızların
şarkılardan
devrilen kadehlerden
suzinak geçişi
saçlarının kokusu
iri bir tutunmak gibi
aklımın çığ köşelerin de
sensizlik kere yaşamaktansa
bir yolu olmalı diyor bütün aynalar
kendini kendinde öldürmenin
kundaklanıyor çoçukluğum beşiğinden
yorgun bir adamın kalbine
hasretinin acısıyla öksüz çıkıyorum yollara yine
çıkar yolum yok seni sevmekten başka
sana yorulsun istiyorum bütün kaderim
yelkovan girdabın da
aklım akrep
bıçak kesiliyor seni düşünmek birden bire
defterimin arasın da unutup gittiğin
ucu kırık kurumuş karanfille
hangi gece yok ki dertleşmediğim
pişmanlık yüklü sabahları karşılıyorum ıslak gözlerimle
gölgesi kayıp
bir adam kalıyorum geride hatıraları hep darmadağın
ardın da ne olduğunu bilmeden
iyi biliyorum mermerden bir kapıyı araladım
ben her sevdiğim de
şiirlerle sarsamsa bütün yaralarımı
iyi bilirdik diyorlar ardımdan
oysa hâlâ kan damlıyor sırtımda ki tabutumdan
kuşlar erkencidir
ve her veda
sabahlar ve her ölüm
yüzüm de yüzünde ki son gülümseme
gecenin sükutun da bir ses var
durmadan uzaklara yüreğimi çağırır
gitmek kolay inan
kalmak değil
şimdi /öylesine
içimin delisine