Göklerden Kan Damlıyor
geceler hüznünü boşaltırken karanlıklara
bir garip var ağlar sokaklarda
yüreğinde unutmadığı sevdalarla
içinde kalıpta anlatamadıklarıyla
gözlerinde sıcak damlalarla
dışarıdan bakınca o sahte kahkahalarla
kendini kandırıpta yaşayan
bir garip var ağlar sokaklarda
sen bilir misin be usta
sevgiler yüreklerde nasıl yaşar
hayat kendini mesafelere nasıl saklar
umut denilen,
hiç sönmeyen bir mum ışığı vardır ya hani
sen bilir misin ki;
yaralı yürekler, o umudu
merhem diye nasıl yarasına basar
sen bilir misin
hayat,
aşk masallarını nasıl da saklar raflarında
zaman alışmayı öğretti de bize
...unutmayı öğretemedi be usta...
karanlıklara tutsak tüneller
geçilemeyen ne köprüler var ah ne köprüler...
unuttu bizi kader unutuyor
dışarıda periştah olsak ne yazar
üreğimiz kafesta çırpınıyor
ayaklarımıza prangalar dolanıyor...
yaşarken ölmek nedir, ancak çeken biliyor
azraile can borcu olan, cananından vazgeçiyor
bulutların öfkesi, üzerimize çığ gibi düşüyor
içim yanıyor, içim yanıyor
gözlerimden akan yaşlar bir yana
kaldırda başını bak göklere be usta
göklerden kan damlıyor...