Gölgemden de Kovuldum
Duyguları ayyukta hizaya getirmem emredildi.
Siyahlar sustu, beyazlar yoktu zaten
Vaveyla da sustu, dindi;
Elbette tekrar dirilecekti...
Tüm çelişkiler, tüm uyruklar
Uyluk kemiğimi deşen bıçak
Ah susuşlar, duruşlar
Elbet beni bir gün sevdiğim yalpalayacak;
Elbet bir gün sevdiğim gözlerime parlayacak...
Bir mezarla yıkar yüzünü çocuk,
Yine de silmez, silemez sabahın ışığını
Ve toprağı çeker üzerine üşüyen çocuk
Hep açıkta kalır umutları;
Ay ışığı çalar, göremediği tayını...
İçimi aydınlatmaz,
Erik ağaçlarından sızan güneş...
Elimin tersi ile ittiğim boş kâğıtlar;
Benim için,
Erik ağaçlarının yanında hep siyahtı...
Beyaz bir irin akıyor,
Serüvenleri bir çocuğun nefes alışı...
Yüzünü mezarla yıkayan çocuğun
Hiç gerçek olmadı varoluşları...
Ve bir çilingir asla açamaz;
Uyluk kemiğimde kalan
O bıçağın mührünü...
29-06-2012