Gözlerin Cennet Sevgili

Seni anlatmayan kitaplarımı yırtılmış buluyorum.

Bir köşede hayıflanan kalem de seni andırıyor!

Sana benzemeyen hiçbir notada,

Beethoven şarabını yudumlamıyor.

Yokluğunu anıyorum,

Nazım Hikmet daha çok özlüyor memleketini.

Ayakları çıkmıyor Karlı Kayın Ormanları'ndan.

Yokluğun gurbet sevgili !

Özgürlük kadar tatlı nefesin ;

solusam ,

vazgeceğim

bir gecenin en ölü uykusundan.

Dirileceğim ne de olsa,

sen sulama yaralarımı.

Gözlerin cennet sevgili!

Ne kadar uzakta da olsa

sıratın öyle koşulası ki !

Ellerin çağırdığı zaman resimlerimi ,

Van Gogh'un ayçiçekleri açar ,

kırmızı bir tablo olur gökyüzü.

Şarap rengini bulur,

dudağında kızarır sevdam.

Öpülesi dudağında...

Ne zaman ki tenha kalsa bakışlarım,

sende bulunan bir kayıp gibi seviliyorum.

Seni seviyorum ...

ve

Beethoven şarabını yudumluyor,

Nazım Hikmet memleketine kavuşuyor.

Deniz'ler ölmüyor , yüzüyorum gözlerinde.

Gözlerin cennet sevgili .;

Ela gözlerin cennet sevgili ...