Gülen Gözlü Arkadaşım
Gece karanlığının ıssızlığında,
Ay ışığına hasret odamda,
Herşeyim oldun benim,
Yalnızlığın kadeh kadeh boşaldığı masamda.
Kimi zaman gök mavisine çalan gözlerinle,
Mevsimler ötesinden okşadın ruhumu.
Ve her yeni doğan gün,
Baharın neşesini getirdin düş bahçeme.
Bilsen ne çiçekler büyüttüm,
Ne sardunyalar soldurdum o ufacık yerde.
Bir inansan,bir dinlesen.
Anlardın!
Onca sene,onca ızdırap,sayısız terk ediş.
Ah gülen gözlü arkadaşım bir sen kaldın hepsinden geriye.
Biliyorum sana çıkıyor bütün yollar,
Rotasını şaşırmış gemiden arda kalan hayaller bile.
Belki bu alemde,
Ya da ebedi güzargahların ötesinde bir yerde,
Gün gelir ayrılan ellerimiz kavuşur birbirine.
Ah gülen gözlü arkadaşım bir bilsen seni ne çok sevdiğimi.
Bir inansan,bir dinlesen.
Anlardın.
Gidemezdin.