Güneş'imizi Vuranlar Utansın

biz diyoruz ki

taşarız da

taşırız da her kamburu sırtımızda

zira

omzumuzda tanrının nefesi

ne kıymeti var çeşmi siyahın

hülyalı umutlarımızın

yeterki boş dönmesin ellerimiz

her yandan doğsun acılar

adımıza yüreğimiz varsın olsun naçar

hatta katmerli olsun jilet kesiği

biliriz

Güneş'in hikmetini

beşiğimizi sallayan elleri

o eller

hücrelerimizde kokusu erdem kertmesi

biliriz

şeffaf akan nehirlere yüz sürmesinide

inciniriz de

rüzgar için için şarkılar söyler bize

sessizliğe bürünür kirpiğimizin nemi

tanrı bilir bizi

üzülsekte kaftanımız azize tılsımı

ne hikmet

avuç dolusu dere ellerimiz

biz boğuluruz kaderle

yinede keder sürmeyiz zürriyetimize

Masmavi Yedi can türer içimizden

tepeden tırnağa çocuklarımız Bulut Mavi'si

pır pır hayat

diyoruz ki

bizim çocuklarımız biz ışıl ışıl aynayız

şahidim

kurşunlar yağdı kaç defa Güneş'imize

tanrının lutfunu hançerlediler kaç kere

kaç kere düştü toprağın rahminde diri diri çürüdü bedenlerimiz

kaç saçı örülünün matemine yandım alev alev

kimbilir deşildim kaç kere

lakin

birinci kural

nefrete bürünmeden kalbimiz

yudum yudum etten kemik nefesimiz ki nasıl gergefiz

karanfiller diktik zulmün eşiğine

teğet geçtik kan çıbanlarını

büyüttük yüreğimizi

hemde kaç kere

eksik etek kalmadı gölgemizde bebelerimiz

şevkati yumduk ellerimizde

tanrının üflediği nefesle diyoruz ki

topuk sesimizde ziyan olmasın cennetimiz

tükenmek bilmeyen ateş topu arzumuz

yaşadıkça kamçılanırız

biz defalarca ölürüzde

biz anneyiz

emelimiz

öyle parlasın ki yaşam

Güneş'e merdiven dayasın çocuklarımız

ki

Güneş'imizi vuranlar utansın