Hasan

bir şehrin diş kovuğunda doğduğun belli

geceden başka gün görmeyen arka plan konaklarda

yok Hasan'cık yok senin hatan insan olmak değil

senin kabahatin ölü bir coğrafyada ağaç olmak!

evet kimse seçemez zürriyetini

ama

koyunlar bile ölçülü ve seçici davranırken

adına sevap denilen bu günah neden

iki koyun etmeyecek değerde üremek

Tanrım neden bu akıllara bu kadar şehvet!

var git elden avuçtan yoksun biriciğim

ulus olamamış ülkenin kan çanağı

sefer tasına doldurulmuş iki lokma

yaktığı ateşte ısıtıyor

yemeği kendi kadar alışkın değil soğuğa üşüyor

ki;yaşamak için yemeli

beslenmeli ki ayakta durabilsin

yemeli ki ölmesin...

kendi gibi yemeği de;

pilavdan çorbaya bir sürek izlediği çok belli

biribirini tanır iki yapışık pirinç tanesi...

nasıl mutlu yine de

nasıl zor bu utanç abidesini seyretmesi...

elindeki mendil burun silmek içindir

hiç silmediler mi

hiç demediler mi

araban da olmamıştır senin hiç

değil mi?

yok binmeye değil oynamaya...!

sırtından akrabadır yağmurla

bir çok beden tanımış delik kazağı

fırladıkça arabaların yanına

öğrenmiş;

yalvarmalı

acındırmalı ki

satmalı mendillerini

hatta seviniyor olmalı yağmura!

sattığı aslında

hiç kök tutmamış bir insanlık ayıbı

hiç ağaçı olmayan bir orman

bottan kesilmiş bir ayakkabı ayağında

ve yaşı kadar da var...!

işte gün görmemiş bir gül bir hazan

iki ağlama arasını yaşamak sanan

kimine göre varlıktır ,hayattır işte zaman

kimine göre de Hasan...

ToprağınSesi