Hasbihali Aşkı Yandıran

Ne zorluğu var bunun insanın kendine varması kadar yüksenecek ?

Sonucu merak edilmeyen ilgisiz bir soru gibi takılıp kalarak çengele

Askılıksız boşluklarına halden havadisizlikler kurdelenmekten

Endişelere saplı kalıp pür yasın..?

Bulutlar dağıldıktan sonra nasıl olsa usuul usul

Islanmış gözlerini sileceğine gökyüzünün

Ne luzumu var sanki yok saymanın hiç dönmeyecekmiş gibi

Kaybolduğu görünmezler uzağında sanarak Güneşi..?

Delilere divane olup

Karanlıktan karanlığa çıralar yandıran çalgın şavkılarla herbiryanda

Hani derim ki sen de sen olup

Aç ve susuz koymayasın kalbini çünkü

Senin de yolun böylesinden yanadır

Belki bana

Belki sen gibi bildiğin bir başkasına

İnsan güzelliği yüzlerde görüşmek için kolkulaç can atan

Aralarda öksüz bırakılmış eksik sözlerini tamam etmelerin

Gönül güzelliği ve kalben hasbihal dilliliklerine

Sen de çık o dipsiz ve bitmesiz saklambaçtan

Ve aç penceresini perdesiz gizlendiğin günün ve orada ol..!

Nerde olmak istiyorsan oraya göçüp konmaya

Çünkü altı üstü kelebek uçarılarından üç..

Bilemedin beş günlük göz açıp kapayıncayalarrın...

Aklına bile gelmeyecek hayal ve düşlerle

Ne zorluğu var ki bunun kendini nefeslenip ..?

Yüreğinin kırıntılarından katıklanan yolcusu olmaya

Dahasının üstesinden çünkü

Bilemezsin bile nasıl ve nezaman yangın yerine vardığın

Aşkın

Bizzat kendisi gelecektir

Aralık / 10