Hayat bir Şiirin Özeti

belki de harap olmak için sadece

kendini tekrar eden bu savaş..

bu uçsuz telaş, bitap düşmek için

ne sorular, ne cevaplar, ne bedenler,

ne bedende türeyen fiiller yalan

ne bedeni tüketenler gerçek

hayatta sahip olabildiğim tek seçenek

haritasız, matarasız ve aksak

ne giyindiysem o kadar çıplak

ne kadar acele ettiysem o kadar yavaş

bir savaş..

caddeler saklanıyor yüzümden

aynalarda saklandığımdan beri kendimden..

soluğumda parantezler tıkalı bir lavabo

damlayan bir musluk aklımda intihar

dudaklarındaki ayrılıkçı her ihtar

sakatat ayları gibi yaşadığım ondokuz yılın..

ezberleniyor her aşk bir marş gibi

birkaç duvar arası..

birkaç taarruz var, arkası dar bir karanlık

duvarlar karanlığın yansıması...

birkaç şarjör hayal

birkaç kurusıkı masal, ölüm yok,

ellerin son soyunduğun küfür kadar soğuk

nöbetçi şairler şiirler yamar

delik parmaklarına uykularımın

hem sanığım hem tanık bu tanıdık gecede

fikirler ne kadar çok kalabalık

ayrılıklar ne kadar iç içe

tenime taziyeye gelen sessizliğine

bir parça tendürdiyot

bir parça hiç kimse...

içimdeki her kimse, kimseden haberi yok

kimsenin haberi yok..

aynı hizada, çarpışana dek ve bilerek

tekrarlıyorum..

belki de harap olmak için sadece bunca cümle

bunca tirat

bunca inat belki de sadece bir cümle,

sonu yok başı yok bir cümle...

belki de iki nefes arası bir yerden asılı hayat..

hayatının kayalıklarında anlam

taşıyorsam hala, yüksek ihtimalli yalnızlıkları

yutkunur gibi,

fakir mahallelerimi ziyaret eder gibi

yüreğimde bir ince hece

bir incecik gece gibi inersen kaldırımlardan

pencere kenarlarına

uyuyakaldığım hatıraların

sisli bir gölge, suskun bir silüet ve yerçekimi gibi

ilerlersen ellerinde incelen ellerim gibi

yalnızlıktan tanımsızlığa doğru...

parantez içlerinde bir çöl bir gölü yudumlar gibi

tırnak araları işaret sıfatları dolu bir adam olurum

belki de sende kaybolan çocukluğumdur

bu şehirde

isli havalarda soluduğum..

tepe noktası umut boşluğu bir dağı tırmanırken ben,

ayırdığın gibi bacaklarını birbirinden

virgülsüz noktasız cümlelerde,

çarpık kentleşmiş yalanlar gibi

harflerine ayırırsan yüzümü, biraz yüzünde biraz hüzünde...

belki de

ahh belki de

sadece bir cümle kalır geriye...

diyorum işte

sadece

harap kalmak içindir belki de

bu uyku..