Hayatım

Ağlıyorum yine

Çaresizliğime... Yalnızlığıma...

Şu kalabalık hayatta bir başımayım

Ne beni anlayan ve ne dinleyen

Bıktım artık her şeyden

Çabalayıp durmaktan

İnsanları memnun etmeye,

Kimseye kırmamaya çalışmaktan bıktım

Kırılan, üzülen hep benim karşılığımda

Ben herkesi düşünürken

Kimsenin beni düşünmemesinden bıktım

Bu kocaman dünyamda küçücük kalmaktan bıktım

Beni kimsenin duymamasından bıktım

Kimsenin anlamamasından,

Çoğu zaman yanlış anlaşılmaktan bıktım

Ağlamaktan bıktım

Her gece yatağıma girdiğimde

Yastığımın gözyaşlarımla ıslanmasından

Aydınlık dünyada her şeyi karanlık görmekten bıktım

Işığım ol

Aydınlat beni artık

Karanlık yüreğimde güneşim ol

Ağlatma beni

Yalnız dünyamda umudum ol

Her şeyim ol

En önemlisi çıkar beni bu kuyudan

Çıkar...