Henüz Alfabeme Düşmemiş Bir Kelimeydin Ölüm

Gün doğdu yine ama içimde bir yer hala

dünün vedasında kaldı..

***

Henüz alfabeme düşmemiş

Bir kelimeydin ölüm

Adını anmaya dilim varmıyordu

Çünkü bazı kelimeler vardır

Söylendiği an

Ìnsanın içindeki bir kapı kapanır

Ben seni uzak bir ihtimal sanıyordum

Başkalarının hikâyesinde okunan

Başkasının kapısını çalan bir misafir

Eski, hüzünlü bir cümle

Meğer her insanın içinde

Sessizce bekleyen bir satırmışsın

Bir gün ansızın gelip

En sevdiğimiz yerden bizi eksilttin

Zamanın bu kadar acele ettiğini

Ancak sen gelince öğrendim

Sen geldin

Bir nefesi hatıraya

Bir sesi sessizliğe

Bir ömrü birkaç fotoğrafa sığdırdın

Şimdi adın geçince

İçimde eski bir evin kapısı aralanıyor

İçeriye anılar giriyor

Gözlerim bulutlu, ağlıyor

Şimdi her sabah eksik uyanıyorum

Güneş aynı doğsa da

İçimde bir taraf

Hep karanlık kalıyor

Ölümün soğuk ve sessiz

Ağırlığı çöküyor yüreğime

Söylenecek bütün sözler susuyor

Sanki zaman bir an duruyor

İçimde tarifsiz bir boşluk

Kalbimde ağır bir sessizlik

Ne kadar hazırlıksızmış insan

Bir vedaya

Bir boşluğa

Bir yokluğa

Bir gün daha var sanıyordum

Bir ses daha duyacağımı

Bir cümle daha kuracağımızı

Meğer hayat bazı vedaları

Hiç haber vermeden yazıyormuş

Ölüm..

İnsanın adını bile söylemeye

Korktuğu bir kelime

Çünkü içinde bir veda

Bir daha dokunamayacağın

Bir uzaklık saklı

Henüz alfabeme düşmemiş

Bir kelimeydin " ÖLÜM "

Ama hayatın en ağır cümlesi oldun

sevay