İbrahim Asker

İbrahim bir köy adamı

Bir köylü kadın İbrahimin annesi

Bilmese de okuma - yazma

Elinde gürgen saplı kazma

Hayat verir tarlalara

Okur karanlığın canını

Anne dertliydi yalnızlıktan İbrahim asker

Allah'ım ateşlere at bu yalnızlığı...

Bu ananın eli kolu İbrahim

'İbrahim'im dönse askerden ' dedi

Evlendirebilsem dedi

Dedi de dedi

Sağ salim dönse kurbanlar kesecek

İbrahimsiz karanlıktı her yer

İbrahim dönse askerden

Bir de evlendirse

Başka dert dert değil...

Ah hayat hiç de mert değil

Bilirim bütün anneler melek

İbrahim'in annesi bir başka melek

Öğütleri yıldızlar gibi

Dualar öğretti İbrahime güller gibi dualar

Seccadeler serdi önüne İbrahim'in

İbrahim and olsun dedi

Güneşler taşıyacağım anneme

Annemin hakkı beyaz gül fotoğraflar

Yıldızlar dolu gül fotoğraflar

Çöllerden çekeceğim annemin ellerini

Karanlıklarına ümit ışıkları tutacağım....

Uyumuştu bebek İbrahim sadece annesinin ninnileriyle

Anne sesiyle söylenen ninniler güzel

Ninnilere şefkat katar anne sesi

Çocuk İbrahim sadece annesinin çorbasını içmiş tas tas

Yoktu başka kimsesi...

Olmasın da başka kimsesi

Anne eliyle yapılan çorbalar güzel

Çorbaya şefkat katar annelerin elleri

Bir yaşlı kadın olmuş İbrahimin annesi

Onu üzgün görse

üzülür İbrahim

Onu mutlu görse mutlu olur

Evin tek kandili o

Bebek İbrahimi babası sadece bir kaç gün görmüş

Hastalıkla savaşta mağlup asker o...

Kartal bakışlı bir kelebekti elleri İbrahim'in

Zaman bahar olurdu İbrahim'e

Yanındaysa annesi

Yıldızdı gözleri

Yıldızları görmeye ne hacet

Yetiyordu İbrahime annesi

Yaşlı anne

Yıldızlar seyredilir gibi seyredildi

Kayıp gidecek gibi bir yıldız daha

Bir korku yedi yüreğini İbrahimin hep

Sarsıldı birgün İbrahim acı bir gerçekle

Ah Ölüm olmasa annelere...

Ah ölüm var annelere

Neden Allah'ım ölüm var annelere

Kayıp gitmişti o yıldız

Güneşle yaşadığına

Yıldızlarla yaşadığına

Şahit oldu annesinin İbrahim o gün-bu gün

Annesi ölmedi ki İbrahimin...

Evet evet ölmedi

Anneler hiç ölmez

Bilirdi bunu İbrahim

İnanılmazdı annelerin öldüğüne İbrahim'in köyünde

Sarsıldı birgün İbrahim acı bir gerçekle

Ah Ölüm olmasa annelere...dedi

Nurdan bir çehresi vardı İbrahimin annesinin

Şefkat pınarıydı İbrahimin annesi

Hangi çöl yutabilirdi o pınarı...

Elleri nasırlı annesi ölmemişti İbrahimin

Bir gün İbrahim şöyle demişti annesine:

'Ayağına toz olunur

Senin gibi bir annenin

Anneliğin bir destan...'

Bakışı şefkatli

Duruşu şefkatli

Bir şefkat meleğiydi annesi

Sevgi doğururdu yüreği sürekli

Bir gün şöyle dedi İbrahim:

Gül kokardın annem

Bir melektin annem...

Hiç istemedi annesinin öldüğüne inanmak

Mavi bakışlarımı

Ben o denizden aldım dedi birgün

Başka bir gün:

Çiçeklerim var benim

Annem bir bahardı...dedi.

Güneşi bildi annesinin ak sütünü yolunda...

Fotoğraflara baktı bir gün:

Şefkat yatağıydı kolların dedi...

Annesiyle yaşıyor,Uzakta değil gönülde annesi en güzel dünyada annesi...