İçimdeki Mevsim

Dört mevsimi yürekte yaşar insan

Yoksa sadece adı mevsimdir inan

Bazen sonbahar gibi

Dökülür yaprak yaprak

Gâh yağmura karışır ağıtlar

Gâh fırtınayla tozar

Son belli zaten kara toprak

Bazen minik bir umutla

Tomurcuğa demlenir insan

Gelecek mevsimi bekler kalbinde bir heyecan

Demet demet gül açar o an

Ya da ani bir boran

Kıyametin olur dünyan

Gül gibi geldiysek bir tutam topraktan

Aşısı da verilmeli insana damardan

Yağlı boya resim tuvalidir insan

Bir tatlı söz ulaşana kadar

Göz alışıncaya

Köz tutuşuncaya

Yanmak kül oluncaya

Aşk ise fırçasını yiyene kadar

Tuval senin elinde

Boya istediğin renge

Bazen şiir olur aşk

Erbabına müptelaysa eğer

Anlatmaya yetmez

Ne ses ne de nefes

Avaz avaz harflere

Dizelere dökülür o değer

Haydi şair

Gurbetini bitir

Kalbime mühür

Hiç bir şairin yazmadığı şiir

Ezberleri bozda gel

Yüreğim seni yazmak okumak ister

Sen şiirlerinle ört üstümü

Bende dikeyim büstünü

Kalem kalbe kebir

Muhataplar muhabir

Bir şiir ki saplar heceleri mıh gibi gelir

Kır/atı olmadığından belki

Kadının kıratını ölçemez hiç bir muhbir

Zülfiyare dokunur

Kalbine kazılsada kabir

Boşver!

Zaten biraz günahkardır

her şair...

Demet