İhanetin Son/baharı

Kelimeler yine kırık harfler sonbaharı gösteriyor

İhanetler savruluyor şehrimin göbeğine

Yalnızlık dizboyu giden dönmüyor

Sözler saldırıyor kalemime

Dökülmüyor yaprak yaprak

Sonbaharı hatırlatıyor gözlerin

Vakti değil sözlerimin

Gizleniyor

Sen/sizliğe....

//Sarhoş olmuş zamanda

Kararıyor güneşim,

Kuruyor, bitiyor, geçiyor ömür

Yollarında//

Korkak bir şairin mısralarından

Neler dökülebilir ki;

Yazdıkça sonu olmayan şiirler mi

kaybolan kelimeler mi

Tecavüze uğramış sözler mi

Dolu gözlere, karışan harfler mi?

Oysaki;

Bakışındaki, gülüşündeki sıcaklığı

Çizmedim duvarlara,

Yıkılması gereken en son duvardı

İntihar etmemeliydi yüreğin

Kırılıyor kalemim seni gördükçe

Saçlarında ayrılığı taç yaparken

Sararıyor ellerin.

Bugüne yarına düne ihanet ettikçe.

Uçar mı kuşlar

Sen/sizliğe...

Çırpınıyor daldaki yaprak

Savruluyor ayrılığa, lal oluyor dallar

Son/baharı yaşıyor

İhanete uğramış güzel şehrim.

İST. 12.10.2011

"Bilinmedik bir hüzün var içimde, bir gariplik.

Anladım ki, ya ben fazlayım bu şehirde ya da biri eksik".