İstanbulursun.

şimdi ruhun ilkbahar, uyanmıştır böceklerin

yükselen ateşin, etinde yürüyen kuduz ısırığından keskin

bir yandan güneşi çimdikliyorsun, etek pikelerinle

annen gelinlik giyindiğinde

taksim boylu boyunca komada yatıyordu

tabi ki bilmiyorsun sen meydanların son durumunu...

aşk ağının ipleri: at kılından bir makam

dört-nal, tek tel!

zardan girince ekosuyla tamamlar makamını

bukleli adımlarınla yaylı, yaylı basıyorsun ne fena

bu gidişinle peşine düşecek

The Marmara

ne fena

bedenine iki numara büyük sözler de iliştirirler döşüne

bilemezsin günün anlam ve önemini kadehlerde

bu kaldırımlar var ya, anasının anası

bilmukabele! Dudaklarına atık şişe dibi sürerler kan kırmızı...

demedi deme

yeni yetme...