İzmarit Cesedi

Ağzı toprak kokan bir mültecinin sessizliğini dudaklarıma sürüp

Aşk’ın erzağını kuşların kursağına dizdin

toplum güncesi toparlanıyorken yüzüme yakın bir mola vaktinde

biraz Çarşamba biraz insan

ve kalabalık bir teselli kısmıyordu içimdeki sesi

rüzgarın sırtında vedası eksik suretler gördüm

irkildim

anlımın kayalıklarından dökülen her ihtimal

İsrafil’in sur’una koşturuyor beni

dilimde aminlerin biriktiği bir mabet

avuçlarımın nasırı çiziyor yüzümün nurunu

çarşafa dolanmış sözcüklerin teburru telaşı

kaç tas iblisten alıkoyar ruhumuzu

kanımdan çocuklar doğuruyor meme uçların

ağzı yırtık ebelerin ellerine düştüğünde

gecenin rahminde traşsız hüzünlerim

çekil aklımın minaresinden

tersten okutulan ayetlerle sınandı ruhum

tırnaklarını kemiren bir kadın gibi

içimde küçük iblisler barınacak oyuklar açıyorum

tenimde yara kabukları

altında kurtlar emziriliyor

nefesimde izmarit cesedi

dilimden dönüyor ölüm

ruhunun üstünü ört

burası iblis yuvası

mahşere yedi adım kaldı

yedi küçük amin

yedi hırslı hısım

elindeki alemden kuşlar kalkıyor

avucundaki makama veda ederek

k o r k m a

bütün pencere kenarları yolunu gözlüyor