Kabul

gamzelerime toprak dolduruyorum

biri gelip çiçek eksin

sonra koparsın..

sırtımı sıvazlayıp yolluyorum kendimi bir bilinmeze

beyaz bir kağıt gibiyim gelen karalıyor

yırtılan yüreğim dikiş tutmuyor

sesim kirleniyor siyah bağırıyorum beyaz umutlara

kelebek kaburgası doluyor ellerim

çağırıyorum kendimi gittiği yerden

gelmiyorum...

şiir kopuyor etlerimden

batıyor harfler iç'ime gözümden

idam sehpası gibi ruhum cellatlar tekmeliyor

gözlerim yara diye tuzsuz ağlıyorum

ağarıyor saçlarım bir kalemin dibinde

kilitliyorum saçlarımla ellerimi,tutunamıyorum

kuyulardan bağırıyor yusuf sabrım

gölgelerle konuşuyorum

insan kabulleniyor bazen

küçücük oluyorum katreli kadınların eteğinde

elimde pamukşekeri erciyes'e tırmanıyorum rüyalarımda

bazen utanmıyorum ağlamaktan

evet bende gülüyorum bazen

bir nokta bile umut oluyor düşlerime

bir ünlemle irkiliyorum

gölgede güneşleniyorum sonra

hiç gülmeyeceğim sanıyorum bazen

küfür etmek istiyor çocuk yanlarım

bazen ağlayan luna parkım rüyalarımda

bile bile koşuyorum salıncaklara

zaman yetmiyor luna parkta oynamama

kurşun kalemim kurşun askerlerin acımasız kahkahalarından korkup

kırıyor boynunu bazen

ve ben toprak yemek istiyorum

sonra yabancı bir dille ağlamak istiyorum kimse anlamasın

gözlerimi balkona asıyorum

küflenmeden kurusun

gecelerimi iyileştirmek için sirkeli su döküyorum güneşe

ve bazen susuyorum...