Kapıdaki Beklenen

patlayan şampanyalar,atılan kahkahalar arasında

kapı küt diye açılır

-zaten küt diye açılmayan bir kapı

ne hikayeye ne de şiire konu yapılır-

bu kez kapıda beliren onun ta kendisidir

-evet ta kendisidir; çünkü

yokluğunun her günü, her çalışında kapı

karşıdaki herkimse , onu andırır-

bu beklenmedik karşılaşmayla

odanın rengi; deli dolu bir kırmızıdan

koyu mavi bir sonsuzluğa uzanır

korkunun endişenin utancın şaşkınlığın harmonisinde

bir çığlık çabukluğunda avaz avaz susulur

-ki suskunluk,duygunun en anarşik anıdır-

tüm bu cereyan içinde

kapı usul usul kapanır.

sonra sırasıyla

perdeler

ışıklar

gözler...