Kapkara Gönül

Bir gün daha öldü karanlığın öfkesinde,

güneşin katilleri o karabasanlar

sardı ruhumu.

Bir hasret haykırır içimden aydınlık günlere,

doğmamış çocuklarım asıyor şimdi beni

ihanetlerimde.

Suçluyum, evet.

Arkama bakmadım giderken.

Sana ne olur bilemedim.

“Korkudandı” diye yalanlar savurdum

aklımın en küflü yerlerine.

Pişmanlık çanları asılı boynumda,

nereye gitsem, nereye kaçsam

buluyor beni vicdanımın çobanları.

Biliyorum ne küfürler gizli şimdi içinde,

biliyorum isyanlara gebe yüreğin.

Ne desem, ne yapsam boş; geçmiş zaman

büyümüş kalbin bensizlikle.

Nasıl yapsam da dönsem en çocuk haline,

kalbin daha uyanmamışken nefrete…

Bir gün daha bitti.

Ne özürler prova ettim kendime,

ne affet tiradları ezberlettim

beynimin suflörlerine.

Ne yazık ki kapandı sahne, indi perde.

Bomboş bir sahnede karanlığın içinde

sussam gönül razı değil.

Affet demek bir yük yüreğime.

Terk ettim seni korktuğum kentlerde.

Şehvetin tohumlarını ektim yüreğime.

Bir gün daha katledildi gözlerimin önünde.

Ne kalabiliyorum ne gidebiliyorum

ne de susturabiliyorum kalbimi.

Cennet artık bir hayal,

cehennem bir ödül.

Araf bile haram benim gibi bir bencile.

Aforoz etsin beni tüm dünya

tek bir nefesine.

Suçluyum, biliyorum.

Hiçbir avukat kurtarmasın beni.

İdam etsinler beni senin kalbinde.

Beddualar savursun üstüme,

yağlı ilmeği boynuma geçirsin o masum çingene.

Kurşuna dizsinler beni

gözlerinin önünde.

ikimartikibinyirmialtı