Kayıp Nota

-du, du-du-duuuu-du, du-du-duuuu-du

sonbahardan arta kalmış

mor benekli kaldırım taşlarının kırıklarındayım

üstüm başım anne lekesi

gözlerimden geridekine dönük yüzüm

ayağım takılmış da içime düşmüşüm sanki

sanki pembe bulutlara özlem duyan

Joker suratlı bir düşmüşüm hep.

-la-la-la-la-laaaa-la, la-la-la-la-laaaaaaa-la!

kulak zarımda çentik izlerim var benim

her gerçeğin içime akışına sırt dönmüş

yol geçmez bir hanın kapısındaymış gibi

içime düşmeyen sırlarım var

içimi terk etmeyen

gerdanımda gezinen gergin parmaklarımın ucunda

içimi üşüten

-tım-tım-tıtımtım, tım-tıtım-tım-tım

içine soru cümleleri tıktığım kutuyla gözgözeyim

mavi rengi, üzerinde anlamsız cümleler

fakat göze güzel gelen harfler, hepsi başka dilden

açmaya korkuyorum.

bu sefer Umut'u da tutamam içerisinde belki

açmaya korkuyorum

sıcacık içerisi

kendimden saklıyor Kendi'mi.

-bam-bababam, babambambababam.

öyle kalabalık ki ellerim, yüreğim, zihnim

bazen ayna karşısına geçip

anlatıyorum duvarlara yalnızlığa çektiğim özlemi

öyle yalnızım ki insanlar arasında

ruhum ayrılıyor bedenimden

elinden tutuyor Elimin.

gözlerimden geridekilere dönük yüzüm

-dum-dudum-tıs, dudum-dudum-tıs.

acının mastürbasyon seslerini dinlerken

ara sokaklarında denizlerin

yüzüm düşer size doğru kimi zaman

kendime söylediğim yalanlara öpücük kondurup

köprülere bakarım uzun uzadıya

kendimden başlar yol kimi zaman

ayak ucunuza inşaat sesleri ilişir

küser köprüler, söner ışıkları

devrilen ağaçların gölgesine düşsün diye gölgem

avuç içlerime notalar çizer

detone adımlarla sekiz çizerim

-tırak-turuk-tırak-turuk, tırak-ra-rak!

ketum yazar bana uzanan parmakların ucunda

en az kendimi bilirim, en çok gerçeği

sonra yalan olur tüm tepeler

yeşil kokar sırtları, eteklerinde gıcırdayan ziller

kelimelerin sırtını sıvazlar, sonra da unuturum onları.

İ'nin noktasına saklarım kimi zaman sizi.

A'dan aşağı yuvarlandığımda

yuvarlanırım işte

hep yuvarlanırım

sonra da yarım kişilik yatağıma kıvrılır

parmaklarımın arasından geçen suya üflerim

-du! du-du-duuu-du! du-du-duuu-du!

tiz kalemlerin gökten düştüğü,

duvarlarından kırmızı akan,

erguvanların hiç şarkı söylemediği bir sokak gibiyim

kayıp notadandır belki de eksikliğim

üstüm başım anne lekesi,

kaldırım taşlarımın arasında yol yol akar riya.

kayıp bir notadadır belki de dilsizliğim

sen bakma bana

cızırdarım öyle arada.