Kayısı Ağacı

Gözümü açarım sabah seninle,

Selam verir durur evimin önü.

Rüzgarla oynaşan her bir elinle,

Şenlendirirsin sen doğan günü.

Bahar gelip gence çiçek açarsın,

Gelinlik giymiş bir sultan gibi.

Etrafa mis gibi koku saçarsın,

Sararsın içimi bir canan gibi.

Sonra yeşillenir, canlanır dallar,

Yapraklar altında saklanır hazne.

Seni seyrederek geçiyor yıllar,

Emeğin dökülür evime, haneme.

Güneş dokundukça yüzün kızarır,

Dalların ağırlaşır, bükülür yere.

İçindeki o bal, o tat sızar,

Şifa olursun sen dertli serlere.

Koparır çocuklar neşeyle koşar,

Tadın damaklarda bırakır izi.

Evimin önünde bir coşku taşar,

Mutlu edersin her yaz sen bizi.

Bazen hüzünlenir, bakar ağlarım,

Gençliğim seninle büyüdü gitti.

Seninle yeşerdi umut bağlarım,

Gönlümün sızısı seninle bitti.

Gözümün nurusun, ey dert ortağım,

Dalından kopan her meyve bir şükür.

Sen benim evimsin, benim otağım,

Rabbimin ihsani bir nimetsin.