Keman Ağlamasın

hayaller sığınmış, camdan evler

gözlerimisiniz? sağır duvarların

ışıklar saklayan billur yüzler

geçmişi okuyor, silik dudakların

bir kadın çıkar içinden

sana benzer

ışıkla yanar, ışıkla söner,

meçhulün penceresi gibi

ürkek aynalar

her dem kendine döner

..../açıl şimdi geçmişine/...

dar koridorun ortasındasın

sağında bir kapı

solunda bir kapı

karşıdaki kapıdan upuzun

biraz daha yana

/onun kapısı durun! /

.....kapat açılmasın

.....mahrem uyanmasın

.....yerin kulağı var, duyulmasın

üstünde sağ köşende

/hatırlansın/

akşam gül alınsın, unutulmasın

açıl şimdi içine

o akşam ki gülüşüne

duyduğun odadan

.................kahkahalardı

biraz daha uzan

kenardan, bir görüntü

karşı odadan

menekşe kokulardan

dallara konan bir bahardı

camda gün, ne kadar kızıl

doğasına uzanın yıldızların

sarı, kırmızı, ebruli ve süzgün

üstüne konar omuzların

göğsün, ne kadar kutsal

kelebek kanatları

hafif, berrak ve tatlı

/dokundu

..........katil dudakları/

göğün?

güneş, deniz ve kumsal

bir kristal ve kutsal

göğsün

sanki /masal / tapınakları

..................ayna,

...........biraz daha...

hıçkırıklara boğulan,

okşanan bir keman.

sen ağlama

/matem sanılmasın/.

ama,

ama ağla

kırık kemanınla

burada kalınmasın

biraz dahası yok artık

geçti,

geçti ama gitmedi

havada bir burukluk var

küf kokuyor sanki

bulutlar çillenmiş

bin yıllık uzaklıktaki

...................gözlerin

sanki biraz kanıyor

dahası, çok karanlık

koştukça uzaklaşıyor

sonsuz, saydam bir dünya

çek elini,

keman ağlama

sus yeni uyuttum

..../yatır şimdi içine/...

bu akşamki gelişine

duyduğun odadan

.................hatıralardı

menekşe kokulardan

kollarımda açan bir bahardı

ışıklar sönsün

kristal göğsüne gözler gömülsün