Kendimden 2
Gönlümün şuh kokan aşk bahçesinde
En duru sevgiler soluyor işte
Şol can bülbülümün sevda sesinde
En gümrah makamlar ölüyor işte
Bozulmuş sevgimin kârlı yemini
Değişmiş ruhumun şeffaf zemini
Başıma hükümdar kıldım emini
Yine ömrüm keder buluyor işte
Nice karlar yağar kader dağıma
Ne gün güneş doğar kader dağıma
Kapımı açsam da yar otağıma
Bahtıma bin hicran geliyor işte
Kaçarım nefs denen şerhsiz limandan
Talihim ders alır bilge zamandan
Kahramanlık denen sahte romandan
Tarihime çapsız doluyor işte
İçirsem gönlüme elem zehrini
Yerle yeksan eder huzur şehrini
Çekerim bunca yıl dünya kahrını
Her çilem bir günü çalıyor işte
Pişmanlık yasası çıkmaz özüme
Gözyaşım bir hüzün ağlar gözüme
Yıllardır tebessüm bilmez yüzüme
Nedense ayrılık gülüyor işte
Dilim sebil etti artık duamı
Kâbuslarım yorumluyor rüyamı
Hayatıma bir eş seçtim ziyanı
O da candan bir pay alıyor işte
Mutluluklar kör bahtıma küsse de
Kaderimde bin fırtına esse de
Fıtratım umuttan ümit kesse de
Yine gönül huzur diliyor işte
16.07.2010
15:36