Kendini Arayış
korkuyordum...
herşey uykumda yakalayabilirdi beni.
en basitinden gördüğüm bir rüyanın
etkisinden kurtulamayabilirdim.
uyumadım günlerce,
gözlerim hep açık olsun istedim.
herşeyi net görebilmek,net duyabilmek,
hissedebilmek için en derinde.
ama yine korkuyordum...
duyduklarım uğulduyordu kulağımda,
gördüklerim karmaşıktı.
kaçmak, kurtulmak istedikçe
daha sıkı bağlandılar bana,
bırakmadılar...
sıyrılışım olmalıydı onlardan.
ama birşeye bağımlı olarak değil
kendime güvenerek !...
şimdilerde ise
günlerdir uyuyorum.
gözümü açmak istemiyorum
görmemek, duymamak, hissetmemek adına.
soyutluyorum kendimi
herkesten,herşeyden...
boşluktayım sanki...
ne korkuyorum,
ne üzülüyorum,
ne de kuruyorum...
kaybetttim kendimi...
ucu görünmeyen
nereye gittiği belli olmayan
bir yolda
arıyorum yeniden.
anlamlaştırmaya çalışıyorum
benliğimi...
ama birşeye bağımlı olarak değil
kendime güvenerek !...