Kim Kafeste

Gitmem gerekti;

Başka yol bırakmadın ki.

Bir kafesti yaşam,

Hep sevgi gösterisiyle ördüğün.

Etrafımda tek sen vardın,

Sen, benim hayatımın hücre hapsiydin.

Gittim,

Kim durur ki.

Yaşam denen büyük anlam yumağı

Bir tek sen,

__________ben

_______________değil ki.

Çözmedin bunu,

Tek bir yöne çektin ipimi.

Dolandım dolandım,

Kördüğüm oldum, bağladın.

Gittim,

Her zaman göz hapsinde

Gözlerinin gardiyan bakışlarında

Eridim.

Ben yoktum zaten

Sen de kendinleydin.

Benim ruhuma kendince,

Şekil vermek istedin.

Bu ruh bu kaba sığmaz dedim,

Kaç defa kendin taştın ya

Kendine.

Sınırlarını aştın,

Bana fazla karıştın,

Ben benlikten çıkmadan,

Senin kalıplarından, kutsamandan kaçtım.

Ben bendim, sen sen.

Anlasaydın; iki ayrı ben, biz olabilseydik,

Ve hayatta beraber

Ama ayrı gözlerle baksaydık,

Kalırdım.

Beni bir kafese kapattın ya

Aslında, sendin kafeste olan

Dönüp çevrene ördüğün ağları görmedin;

Sandın ki kafeste olan benim.

(Aralık 2009)