Kırık Zaman/ Güne Doğru

Manalar derinliğinde aslımın;

Aşkın gülüşünde kayboldu zamansızlığım,

Cürmüm kadar anla ve toparla!..

Ruhumun coğrafyası biriktirdi uzları

Kırdı yeminleri, içimdeki uyuyan bir rüya

Onlardı üşüyen vaveyla ertesi,

İzdüşümüne asılı binlercesi.

Sancımı ifşa eden ise gözyaşlarım

Şimdi binlercesi albenili

Öpülüyor ensesinde kıyamın.

Dökülen yaprakları daha dün gibi nemli

Ya bir'in içinde eleğinden geçirildi,

Ya da diğerin'in mavisine uğurlandı.

Kaotik zamanın bir parçasıyım

Bu yüzden midir laf sonrasızlığım?..

Teslim edemedi imlerde ünlemleri

Yüreğine de eşlik et diyemedi!..

Eski bir saatin kırık parçaları gibi bu şiirim,

Arkaplanda doğan güneşin ışınları...

Belki de sisli bir manzarada,

Geçmişe kaybolmuş bir silüetim?