Kırılmış Bir Akşamın Üstüne Takılan

Artık sadece bir şairim

Güzel bir yanım varmış gibi güya

Şiirler yazıyormuşum korkak ve rezil bir hainin doğurduğu şey için

Aşk için

Çoktan solmaya başlamış oysa ellerim

Sanki

Kendimi sana aşık etmekten başka bir hünerim yokmuş gibi

Teşekkür ederim

Sert bir şey vuruyor göğsüme

Sevgilim

Sevgilim

Çekiç vuruşları gibi keskin

Adını koyamadığım kurnaz düşmanım

Ey beni yıpratan sakladığım acılarım

Çocukların ağrıyan yerlerine serpiyorum gülüşlerini baş döndüren bir yağmur gibi

Beyaz bir güvercin için göğe doğru koşuyorum

Bu akşam başka bir yorgunluk ile çöküyor üzerime

Zor tutuyorum kendimi sokağa çıkmaktan

Ve sabah zorlu bir mücadele

Tek başına kaldım diye hayatın karşısında

Günler

Çoktan hüzünle çalkalıyor gövdemi

Karanlığa kin tutarak düşmana inat yürüyüşüm

Umudumun hiç bitmeyen bir şeyden yapıldığını öğrendim

Sis

Halkın sesine benzer bir ses ile ayaklarımı bulayan

Ben

Şiirler yazdığım için korkunun üstesinden gelebilirmişim

Artık

Yola çıkmanın vakti geldiğinde

Halkın alkışları olmasa bile

Yolu

Öyle bir geçmeliyimki

Bütün yokuşları çıkartacak bir güçte

Sabırla

Her şeyi bozan bir inatla

Öyle bir cesaret ki yenilgi kabul etmeyen bir hırsla

Kuşlar ölünce

Herkesten önce ben yürüdüm yürüdüm yürüdüm

Ömer Altıntaş