Kırlaşan Saçlarıma Rüzgar Vuruyordu
kırlaşan saçlarıma rüzgar vuruyordu
soğuktu , geceydi
ay donuktu ...
sözlerin yankıydı kulaklarımda
dünya ayaklarıma akıyordu
mahsun yürüyordum
gecenin öptüğü kaldırımda..
sen !
sen ki ..umutlar ektiğim mevsimdin
sessizlik , ölüm kadar soyluydu..
seninle paylaşmak
ve
geceyi selamlamak kollarında..
dalından düşüyor yaprak
sayfalardan siliniyor adın
kardelenler apansız kuruyordu..
soğuktu , geceydi
ay donuktu
kırlaşan saçlarıma rüzgar vuruyordu..
bir bahar , bir volkan taşırdın avuçlarında
benimse , uğursuz gecelere uzuyordu acılarım
sisli , gri bulutlar örüyordu ufkumu
sönüyordu gönlümde raks eden yıldızım
senli hatıralarım
fırtınaya tutulmuş
sığınacak bir liman arıyordu..
soğuktu , geceydi
ay donuktu
kırlaşan saçlarıma rüzgar vuruyordu..
yağmur olup
toprağı suluyor gözyaşlarım
gece yolcu
sen gidiyordun
derinlerde
patlarken umut tohumları
zaman altın iklime el sallıyordu
lakin !
geceydi , soğuktu
kırlaşan saçlarıma rüzgar vuruyordu..
abhazgülü