Kırmızı / Küskünlüğüm

Şimdi meskûn bir sokağın ortasına uzanmak vardı sere serpe

Hatta uysal bir deniz olmalı ironiye ters düşen

Kirpiklerin yelkeni

Gözyaşların denizi olmalı

Dilediğince ağlamalısın.

Ve ben

Islanmalıyım çoraklaşan dudaklarının arasında

Ruhum demlenmeli tenine değdiğim vakit

Hadi ağla!

Ağla ki taşsın deniz

İçinde sürüklenen bir kayık alsın beni.

Gözlerinin mavisine asmalıyım kendimi

Ve yeniden ölmeliyim

İki dudağının arasına sıkışan

Ama hiçbir zaman çıkmayan sözlerin güncesinde.

...

Uyandığımda güneş penceremdeydi

Ben soğuk duvarlara suretini çiziyordum

Ve sen

Yalnızlığım

Aç bir çocuk gibi kapımdaydın

Öylesine küskün

Ve çıplak.

Sonra uyandım ki

Hepsi birer düş bozması

Ruhumun eksik kalan yosması

Dudak üstü ahmak bir gülümsemeyle merhaba.

Satır başına adını sedef ayrılıklarla yazdığım adam

Burda şimdi mevsim güz

Hayalinle yıkıyorum yüzümü

Ve adın besmele gibi dudaklarımda.

Yeni doğan günün umuduyla merhaba

Sıcaklığım

Küskün yanım

Geç kalan umudum

Dua'sı tamamlanamayan varlığım.

Merhaba.