Kitapların Arasında Kalmış Bir Gece Mektubu

Yok be gülüm

öyle uzaktan bakmakla her şey halledilemiyor

tam düzeldi

düzeliyor derken

bir yama daha yerinden sökülüyor benden habersizce

ve yine başladığım yere dönüyorum.

ne iğne! ne de yama işe yarıyor

ikinci defa aynı yerden yama tutmaz bilirsin

neyin bedeli?

hangi günahın kefaretidir bu?

.....susmuş

duvarcı ustası kendinden emin

her gün bir yenisini ekliyor

hayat denilen piramide

ve gözümde büyüyor yontulmamış taşlar!

taşı taşa vuruyorum kıvılcım çıkıyor

bir kıvılcımla başlayan ateş büyüyor büyüyor

ateş topuna dönüştüğünde

tenim buz kesiyor.

ne üşüyorum, ne de yanabiliyorum

kendime sus kalıyorum.

bana ait her şeyi

yevmiyesiz hamal gibi geceye taşısam

nasırlanmış omuzlarımla

gece sabah olmak bilmiyor

gündüze ayak bassam

kaldırımlar bana ait olmayan ayaklarımın altından kayıp gidiyor

çıkmaz sokaklar yine ad değiştirmiş

mutluluğun adını gelincik koysam olmuyor

papatya koysam yaprakları yetmiyor

fal bakmaya

sonrası olmuyor be gülüm olmuyor

hani derler ya doğuştan şanslı olacaksın

ben şahit olmadım ama doğru galiba

insan doğduğu gün kaderi de eline veriliyor

işte öyle bir şey!

sana

bana

ona

kolay gibi gözüken hayat her gün bir acı doğuruyor

farkında mısın?

acın büyüdükçe sende büyüyorsun

sen büyüdükçe acın da büyüyor

ve tam üstesinden geldim dediğinde

içtiğin sigaranın nikotini gibi üstüne siniyor

kırklansan neye yarar

iki yakasını bir araya getiremiyor

bir tas suda boğuluyor ölüyorsun sanki

tek dostum dediğin

kelimelerin yakasından tutsan elinde kalıyor sorgusuzca

seni terk ediyor.

sabah olunca canın aynı yerden acıdığında

susuyorsun

dişlerinin arasına sıkıştırdığın acın ağlamaya başlıyor

oysa ki!

hepimiz aynı gökkubbenin altında nefes alıp veriyoruz

birbirine değmeden.

hayatın neresinden başlarsan başla hep mağlupsun

hayat senin bir adım önünde gidiyor yakalaman ne mümkün

sahip olamadığın mutluluğun ise

senden habersizce her gün yeni bir acının koynuna giriyor

uyutmaya çalışıyorsun

kirpikleri olmayan gözlerimi

biraz

az biraz uyutabilsem

senin görmediğin bir anda sülükler yapıştırabilsem

kangren olmuş yaralarıma

o zaman canım daha az mı acır ...

amannn ne olacak ki!

gelincik tarlasında

bir parçamız olsa da

nereye gidersek gidelim bizimle gelecektir bizden habersizce

herkesin yarası kendine büyük gelir derler ya?

bu kadar acıyla kaç parçaya bölebilirsin

sus öğrettiğin dilini

kaç parçaya bölebilirsin

ellerini

ayaklarını

sana ait zannettiğin vücudunu

kaç parçaya bölebilirsin omuzlarındaki yükü

seninse

silebilir misin parmak uçlarından kimliğini!...