Kömür Kokan Sokaklara
Yaşanmamış bir geçmişi özlemek
Ne kadar yalnızlığı gerektirir bilinmez
Ya da nasıl vurulmayı zincirlere
Uzay denilen darağacında
Hangi iple yeterince asılmayı
Bilinen tek gerçek şudur
Tükürüldüğümüz her gecenin sabahı
Kömür koktu sokaklar ve
Kazara ölmek istedik
Adlarımız unutuldu büyük aynalı vitrinlerde
Sevdiğimiz yollarda anılmaz olduk
Yağmurlu bir kış mevsimi
Tam da olması gerektiği gibi
Görmediğimiz şehirleri özledik sonra
Parklarında dolaştık
Kızlarını sevdik
Aşık olmak için ihtiyacımız
Yabancı bir yüz ve bilinmeyen adlar
Yoksa olmuyor malum
Acımasam ordan da kovardım ya kendimi
Henüz insanım soğuk algınlığında
Soyulmuş burnum ve çatlamış dudaklarımla
Okullarından kaçırılıp öpüşülen sevgililer gibiyim
Hem parçalı hem de bulutlu sancılarım
Karnımdan beynime ateş olur
Tüm sevenlerine selam çakar
Denizlere iskeleye kuşlara
Sırt tahtaları kırılmış banklara
Çaya sigaraya güzel arkadaşlara
Sonra da alır başını gider
Başka geçmişlerden yaşanacaklar yaratmaya