Küçük Şeyler
Aslında bu büyük bir furyaydı
İnsanın kendinden kaçışı!
Söyleyene önemsiz gelen küçük bir cümleden
Büyük şehirler fetheden imparatorlar gördüm!
Yanıyordu dört yan
Ve kaçıyordu insan
Kimisi İstanbul'dan kimisi Viyana'dan
Kimileri ise ya kendinden ya aşktan
Anlaşılamıyorlardı,anlaşamıyorlardı
Aynı lisanı konuşanları dahi dilsiz gibi!
Ve bu mahşer yeri
Ukde gibi saplı kalıyordu sol yanında
Büyük mutluluklar için küçük zamanlar beklemek niye?
Her sabah uyandığına şükredecek kadar acizken insan
Ve çoğunun paraf attığı tek yer mezar taşı olurken
Bir şiire imza atmamak niye?
Evet çok basit cümlelerden
Çok büyük şehirler fetheden imparatorlar gördüm!
Gözleri dönmüştü belki,belki tek ihtiyaçları bir bahaneydi
Anımsıyorum aslında hepsi çocuktu
Aslında hepsi çocukken kaçırıldı kendilerinden kendileri
Yoksa üçüncül kişi zamirleri ne derdi!
Yanıyordu dört yan
Ve kaçıyordu insan
Ve yakalıyordu insanı
Belki de varlığından habersiz defalarca ruhunu okşadığı o an
Aşk!
Tam kendinden vazgeçtiği noktada çarpıyordu tokat gibi
İnsan,insani korkularını terk etmeli
Önce kendine sadakatine ikna etmeli kendini!
Aslında büyük bir furyaydı
İnsanın kendinden kaçışı!
Sadece yerde bir kalem buldu diye
Kaderlerini baştan yazan şairler gördüm!
Kimisi İstanbul'da yaşıyordu
Kimisi büyük mutluluklar için küçük zamanlara hapsediliyordu!