Makber

Beyaz doru atların, yelesindeydi dünüm

Nemli duvarlar sırdaş, mavi olmuştu dostum

Bağırdım gidenlere, hiç duyulmadı ünüm

Yollar ki acımasız, gamla delindi postum

Çocuk yanım hep çocuk, gençliğim vefasız yar

Son gülümser ufukta, ah makber kadim diyar

Takınır maskesini, karanlığın cemali

Alnıma değer lebi, sevgiliyi andırır

Canından can çıkarır, bozmak için kemali

Ateşi suya boyar, avuç avuç kandırır

Tavan çöker üstüme, takvalı elbisem dar

Son gülümser ufukta, ah makber kadim diyar

Dökülür lime lime, güneşlerin sıvası

Kapatsan da gözünü, ayan beyan görülür

Zehirle dolar taşar, bereketin havası

Kulun amel defteri, dört bir yandan dürülür

Ey nefsimin sahibi, hudutsuz affınla sar

Son gülümser ufukta, ah makber kadim diyar